Το μυστικό του Τεκτονισμού

Όταν μπορεί ς να κοιτάς τα ποτάμια, τους λόφους και τον μακρινό ορίζοντα με βαθιά την αίσθηση της μικρότητάς σου στο άπειρο σύμπαν των πραγμάτων και να συνεχίζεις  παρ’ όλα αυτά να έχεις πίστη, ελπίδα και κουράγιο  αυτή είναι η ρίζα κάθε αρετής.

Όταν γνωρίζεις ότι το  βάθος της καρδιάς του κάθε ανθρώπου είναι τόσο ευγενικό, όσο και δειλό, τόσο θείο όσο διαβολικό και τόσο μοναχικό  όσο ο καθένας μας, και επιζητάς να γνωρίσεις, να συγχωρέσεις και να αγαπήσεις τον κάθε του όμοιο.

Όταν γνωρίζεις να συμπάσχεις με τον άνθρωπο στη θλίψη του, ακόμα και στις αμαρτίες του γνωρίζοντας ότι κάθε άνθρωπος αγωνίζεται σκληρά ενάντια σε κάθε τι που τον εκτρέπει από την αρμονία.

Όταν μαθαίνεις πώς να κάνεις φίλους και να τους κρατάς,  και πάνω από όλα όταν μάθεις πως  μπορείς να έχεις φίλο τον ίδιο σου τον εαυτό, για πάντα.

Όταν μπορείς και αγαπάς τα λουλούδια, και μπορείς να κυνηγάς τα πουλιά χωρίς κανένα όπλο, να ριγήσεις από ένα παλιό και ξεχασμένο παιγνίδι όταν ακούσεις το γέλιο ενός μικρού παιδιού.

Όταν μπορείς να παραμένεις χαρούμενος και περήφανος μέσα στην  κάθε αθλιότητα που μπορεί να σου φέρει η ζωή. 

Όταν τα δέντρα με τις κορώνες των αστεριών επάνω τους κι  η λάμψη του ήλιου πάνω στα ρέοντα νερά  σε κάνουν να ριγείς το ίδιο με την σκέψη μιας μεγάλης αγάπης και ενός μακρινού θανάτου.

Όταν καμία φωνή κινδύνου δεν φτάνει στα αυτιά σου  μάταια, και κανένα χέρι που γυρεύει βοήθεια δεν φεύγει χωρίς απόκριση.

Όταν βρίσκεις καλό σε κάθε πίστη που βοηθάει τον άνθρωπο να είναι κοντά στην Θεότητα και  μπορεί να διακρίνει μεγάλα νοήματα μέσα  στην ζωή του , όποια κι αν είναι η πίστη του.

Όταν γνωρίζεις πώς να προσεύχεσαι, πώς να αγαπάς, πώς να ελπίζεις.

Όταν πιστεύεις στον εαυτό σου, και πιστεύεις στον διπλανό σου, κι οι δύο μαζί έχετε πίστη στον Θεό : στα χέρια σου ένα σπαθί για το κακό, και στην καρδιά σου μια δοξολογία για τη  ζωή, χωρίς ικμάδα φόβου του θανάτου.

Όταν γίνεις  τέτοιος άνθρωπος βρήκες το πραγματικό μυστικό του Τεκτονισμού, και θα είσαι συ  που θα  προσπαθείς να το μοιράσεις στον κόσμο όλο. 

By Rev. Joseph Fort Newton

Πρώτη μετάφραση για την Ελλάδα - Ούτις

Symbolum

Η πορεία του Τέκτονα μοιάζει με τη ζωή, και το Έργο του,

μοιάζει με τις πράξεις του Ανθρώπου πάνω στη γη.

Το μέλλον κρύβεται από το βλέμμα, βήμα το βήμα, πόνοι και χαρές

κι όμως χωρίς παράπονο προχωρούμε μπροστά

με το  βάρος αυτό του σεβάσμιου φόβου

Σιωπηλά αναπαύονται εκεί ψηλά τα αστέρια κι εδώ κάτω οι τάφοι.

Σκέψου με δικαιοσύνη για αυτά και παρατήρησε, έτσι όπως μεγαλώνουν μέσα στην ψυχή

των  ηρώων οι ασταθείς φόβοι και τα σταθερά συναισθήματα.

Μας καλούν από μακριά  οι Φωνές των Διδασκάλων,

να μην ξεχάσουμε ποτέ την δύναμη του Καλού

γιατί εδώ διασταυρώνονται οι ζωές μας σε απόλυτη σιωπή

και πρέπει με πληρότητα να ανταποδώσουν το Έργο.

Εμείς σας παρακινούμε…να ελπίζετε πάντα…

Johann Wolfgang Goethe

ΣΤΗΝ ΜΕΓΑΛΗ ΑΝΑΤΟΛΗ ΕΝΑΣ ΤΕΚΤΩΝ 114 ΕΤΩΝ

Ο πιο ηλικιωμένος άνθρωπος του κόσμου, 114 ετών πέθανε πριν λίγες ημέρες. Το όνομα του ήταν Walter Breuning. Ο Walter εργάσθηκε στους σιδηροδρόμους της Μοντάνα και πέθανε από φυσικά αίτια στο Great Falls Hospital. «Είμαι πολύ στενοχωρημένος για το χαμό αυτού του αγαπητού μου φίλου» δήλωσε ο κυβερνήτης της Μοντάνα Brian Schweitzer «ήταν ένας σοφός άνθρωπος παρ’ όλη την ηλικία του»

Τα μυστικά που απέδιδε ο ίδιος στην μακροζωία του ήταν α) το να αποφεύγεις τις μεγάλες αλλαγές β) το να τρως μόνο δυο γεύματα την ημέρα και το να εργάζεσαι όσο περισσότερο μπορείς βοηθώντας όσο περισσότερο κόσμο μπορείς. Και φυσικά το μεγαλύτερο μυστικό του ήταν η πλήρης αποδοχή του θανάτου. «Όλοι μας πρόκειται να πεθάνουμε» είπε ο ίδιος σε μια του συνέντευξη «μερικοί άνθρωποι φοβούνται. Ποτέ μου δεν φοβήθηκα, γιατί γεννηθήκαμε για να πεθάνουμε»

Ο Breuning γεννήθηκε στις 21 Σεπτεμβρίου του 1896 στο Melrose, Minn. Τα παιδιά του χρόνια τα πέρασε στην Dacota, όπου οι πάμπτωχοι γονείς του ζούσαν χωρίς ηλεκτρισμό. Το 1913 ο Breuning, έπιασε δουλειά στην Great Northern Railway

Μετακινήθηκε πίσω στην Montana πέντε χρόνια αργότερα και παντρεύτηκε την Agnes Twokey η οποία δούλευε στον τηλέγραφο. Η Agnes Twokey πέθανε το 1957 μετά από 35 χρόνια γάμου. Το ζευγάρι δεν είχε παιδιά. Στον τεκτονισμό μυήθηκε στις 7 Μαρτίου 1925 στην Στοά Νο.118, Great Falls, στην Montana. Μετά από την συνταξιοδότησή του στην ηλικία των 67 ετών υπηρέτησε ως γραμματέας στην  μητρική του στοά του μέχρι την ηλικία των 99 ετών, έχοντας μυηθεί στον 33^ο βαθμό του Σκωτικού Τύπου.

Τα τελευταία χρόνια της ζωής του ήταν ιδιαίτερα αγαπητός στο τηλεοπτικό κοινό καθώς πολλές εκπομπές αφιέρωναν χρόνο σε αυτόν .

«Ήταν ένας από τους πιο ευγενής κυρίους και ένας από τους ταπεινούς» είπε η Stacia Kirby, ως υπεύθυνη του οίου ευγηρίας που έμενε επί αρκετά χρόνια.

ΠΑΡΑΔΕΙΓΜΑ ΤΕΚΤΟΝΟΣ - ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΤΖΑΖΟΠΟΥΛΟΣ

«Ο  Αλέξανδρος Τζαζόπουλος κατήγετο εκ Κωνσταντινουπόλεως και με υπερηφάνεια ανέφερεν οτι η οικογένεια του ήτο συνδεδεμένη με την Ελληνική Ορθόδοξον Εκκλησίαν και τους εθνικούς αγώνας της εις Μακεδονίαν και Θράκην. Ο εθνομάρτυς Μητροπολίτης Γρεβενών Αιμιλιανός ήτο πρώτος του εξάδελφος. Ο εκ πατρός θείος του Γεώργιος Τζαζόπουλος ήτο Μέγας  άρχων Καστρίνσιος. Ο Μητροπολίτης Δυτικής Ευρώπης Αιμιλιανός ήτο ανιψιός του. Ο πατέρας του, δικηγόρος μεγάλου κύρους, υπηρέτησε επί έτη ως πρόεδρος εφετών Κωνσταντινουπόλεως, εκ δε της θέσεως αυτής συνεργάσθη με το  Πατριαρχείον και προσέφερε πολυτίμους υπηρεσίας εις την Εκκλησίαν και εγένετο δέκτης εγγράφων εκφράσεων ευγνωμοσύνης.

            Ανατραφείς μέσα εις αυτήν την Εθνικήν και θρησκευτικήν ατμόσφαιραν, ειλκύσθη από τον Τεκτονισμόν, του οποίου απέβη αρχηγός εν Ελλάδι επί σειρά ετών, αναδειχθείς εν τέλει επίτιομος ισόβιος Μέγας Διδάσκαλος των Ελλήνων Ελευθέρων Τεκτόνων.

            Ετόνιζε πάντοτε οτι αι οικογενειακαί του εθνικοθρησκευτικαί παραδόσεις ευρίσκοντο, είς πλήρη αρμονίαν και δικαίωσιν μέσα εις τον Τεκτονισμόν, ο οποίος και δια την εθνικήν Παλιγγενεσίαν είχει προσφέρει ανεκτιμήτους υπηρεσίας, συντελέσας εις την σύστασιν της Φιλικής Εταιρείας και την επιτυχία του αγώνος της, αλλά δια την Εκκλησίαν ειργάσθη μετ’ αφοσιώσεως , δεια πολλών και μεγάλων στελεχών του, πέραν του ότι σχεδόν το σύνολον των Ελλήνων Τεκτόνων είναι πιστά τέκνα της Ορθοδόξου Εκκλησίας της Ελλάδος. Προς τούτο συντέλεσεν εις την προβολήν των εθνικών και θρησκευτικών παραδόσεων του Ελληνικού Τεκτονισμού, συγγράψας και σχετικά βιβλία. Περαιτέρω έλεγεν:

            « Ο Τεκτονισμός με θέλγει, όχι μόνον διότι εις αυτόν εθήτευσαν και θητεύουν έξοχα και προνομιούχα της ανθρωπίνης κοινωνίας πνεύματα, αλλά διότι εμπράκτως διακυρήσσει και εφαρμόζει την αδελφωσύνη μεταξύ των ανθρώπων ανεξαρτήτως των θρησκευτικών των πεποιθήσεων, ήτις  και μόνη θα σώση υπό τας παρούσας συνθήκας την προς όλεθρον βαδίζουσαν ανθρωπότητα»

            Ο Αλέξανδρος Τζαζόπουλος έκαμε τον Τεκτονισμόν προσωπικόν βίωμα. Εις μίαν στιγμήν κρίνων οτι ώφειλε να δώση ολόκληρον τον εαυτόν του εις τον Τεκτονισμόν και τα φιλανθρωπικά του έργα, παρητήθη της δικηγορίας.

            Ιδρυσε, με την συνδρομή της Στοάς «Μέλης», η οποία επί 12 έτη τον εξέλεγε παμψηφεί πρόεδρον, σειρά σχολείων νυκτερινών, δια την καταπολέμησιν του αναλφαβητισμού μεταξύ των απόρων τέκνων εργαζομένων, παρέχων αυτός, ως πρωτοπόρος, πολύ πρό της «δωρεάν παιδείας», τα πάντα δωρεάν : όχι μόνο την μόρφωσιν αλλά και τα βιβλία και τα τετράδια, επί πλέον δε και τα εργαλεία του επαγγέλματος εκάστου. Επτάμιση χιλιάδες απόρων παιδιών επέρασαν από τα σχολεία τουλ, δια τα οποία εδαπανίθησαν πολλά εκατομμύρια δραχμών, εξ εισφορών εξασφαλιζομένων υπό την θερμουργόν πνοή του Αλεξάνδρου Τζαζόπουλου. Το επίτευγμά του απετέλεσε παγκόσμιον ρεκόρ, διό και κατά το 1970, το ανακηρυχθέν «διεθνές έτος παιδείας», πολλά εδημοσιεύθησαν εις το ειδικόν σχολικόν φυλλάδιον του Υπουργείου Παιδείας περί των σχολών του «Μέλητος» και φωτογραφίαν του Τζαζόπουλου ομιλούντος προς τους μαθητάς, τιμή η οποία δεν έγινε εις καμμία άλλη ιδιωτική οργάνωσιν εκπαιδεύσεως. Επί 18  συνεχή έτη, ο Αλέξανδρος Τζαζόπουλος ευρίσκετο από 7.30 – 10.30 κάθε βράδυ, πλην των αργιών, μεταξύ των μαθητών, οι οποίοι τον εθεώρουν και τον ετίμουν ως δεύτερον πατέρα, διότι, πέραν της παραχής δωρεάν μορφώσεως, αντιμετώπιζε και τα  άλλα προβλήματα των, υγιεινής, επαγγελματικά, κοινωνικά...

            Ιδρυσε την Ελληνική Αντικαρκινικήν Εταιρίαν και μεγάλως συνέβαλε εις την ανέγερσιν του παρά την Κηφισίαν Ξενώνος απόρων καρκινοπαθ΄πων και Νοσηλευτικού Ιδρύματος, του οποίοι η λειτουργία έχει αποσπάσει τον έπαινον των αρμόδιων υπηρεσιών του Κράτους. Δια προσωπικών δαπανών εφωδίασε τους Ξενώνας με σύγχρονα μέσα ψυχαγωγίας. Εδώρησε το προσωπικόν του καινουργές αυτοκίνητο εις την Εταιρίαν και συνέβαλε κατά το ήμισυ εις την απόκτησιν νοσοκομειακού αυτοκινήτου. Ανήγειρε δια προσωπικών του δωρεών και των εισφορών των Τεκτονικών Στοών τον ωραιότατον εντός του Νοσηλευτικού Ιδρύματος ναόν των Αγίων Κοσμά και Δαμιανού. Επί πέντε ώρας ημηρεσίως ήτο εις την διάθεσιν των ασθενών.

            Συνολικώς ειργάζετο επί 14 ώρας ημηρεσίως δια την εξυπηρέτησιν των οργανωτικών, μορφωτικών και Φιλανθρωπικών αναγκών του Τεκτονισμού, μέχρις ότου το σαρκίον του έφθάρη και δεν ηδύνατο πλέον να υπηρετήση το μεγάλο του πνεύμα και την μεγάλη του καρδιά. Τότε άφηκε δια κληροδοτημάτων ολόκληρον την περιουσία του εις φιλανθρωπικούς σκοπούς.

            Πέραν της αναμνήσεως του έργου του, άφηκεν συγγράματα, τα οποία διετίθεντο υπερ φιλανθρωπικών σκοπών και τα οποία θα διατηρήσουν το πνεύμα του πάντοτε ενεργόν και ζών.

            Ο Αλέξανδρος Τζαζόπουλος συνεδύασε τας ιδιότητας του καλού καγαθού ανθρώπου, του πιστού Χριστιανού και του εμπνευσμένου Τέκτονος.»

Περιοδικόν «Ιλισός», έτος 20^ον, Τεύχος 112-113, Ιούλιος- Οκτώβριος 1975, σελ: 209-212