ΑΠΟΚΑΛΥΨΕΙΣ ΓΙΑ ΤΑ ΜΥΣΤΗΡΙΑ ΤΩΝ ΜΑΣΟΝΩΝ

Επίσημα, ο τεκτονισμός δεν ανακατεύεται με την πολιτική. Έχει, όπως εκθέσαμε, άλλους σκοπούς, καθαρά «ανθρω­πιστικούς». Άλλο όμως το επίσημο κι άλλο το ανεπίσημο. Γιατί πολλές φορές και ειδικότερα στις Λατινικές χώρες, όχι μό­νο ανακατεύτηκε, αλλά έπαιξε και μεγάλο ρόλο, μέσα από τα πα­ρασκήνια πάντοτε, και επηρέασε δυναμικά την πολιτική ζωή με­ρικών χωρών. Ειδικά ο 20ός αιώνας έχει να παρουσιάσει στην Γαλλία στοές τεκτονικές, που κάνανε την χώρα να διοικείται σχεδόν ολοκληρωτικά από τους μασόνους.

Σε μια τεκτονική προκήρυξη του 1929 γράφεται καθαρά: «Οι μασόνοι θα καταστούν η βάση της Γαλλικής Δημοκρατίας».

Βέβαια, δεν είναι «όλοι» οι μασόνοι που ανακατεύονται με τα πολιτικά. Οι περισσότεροι, και μάλιστα οι μεγάλοι βαθμούχοι, μένουνε απόλυτα αμέτοχοι σε τέτοια θέματα. Και πρέπει να πούμε ότι, από κείνους που ανακατεύονται, συμβαίνει πολλές φορές να υπάρχουν αντιφρονούντες. Δηλαδή η πολιτική τους πεποίθηση δεν έχει  καμιά σχέση με τον μασονισμό και ακόμα τους κάνει αντι­πάλους στο πολιτικό πεδίο.

 Ο πολύς κόσμος νομίζει ότι οι μασόνοι παίρνουνε γραμμή τάδε από τους ανωτέρους τους ή από την στοά τους και πρέπει υποχρεωτικά  να ακολουθησούνε αυτή τη γραμμή. Αυτό είναι λάθος,  γιατί ο  επίσημος μασονισμός αναγνωρίζει ανεξαρτησία των αδελφών δηλαδή των μελών του, στο πολιτικό θέμα.

Πολλοί  έχουνε συμφέρον -γιατί ο μασονισμός έχει και πάρα πολλούς εχθρούς-να διαδίδουνε ό,τι θέλουνε. Και ακριβώς αυτή η φήμη ότι οι  μασόνοι συσπειρούνται γύρω από την ίδια πολιτική ιδεολογία , είναι καθαρός μύθος και επινόηση των αντιπάλων τους.

Για  βεβαίωση θα πούμε κάτι σαν αποκάλυψη: Οι περισσότεροι  πολιτικοί , όλου του κόσμου, είναι μασόνοι. Και αυτοί οι πολιτικοί είναι αντίθετοι στις εκλογές. Αυτοί τρώγονται πολιτικά, ενώ

Πολλές  φορές συμβαίνει να ανήκουν και στην ίδια ακόμα στοά.(Στοές  λέγονται οι διάφοροι τεκτονικοί σύλλογοι). Που σημαίνει  ότι ο  μασονισμός δεν ανακατεύεται καθόλου στις πολιτικές

πεποιθήσεις και στους πολιτικούς καβγάδες των μελών του.

Δηλαδή «δεν υπάρχει μασονική πολιτική ενιαίας κατευθύν­σεως». Αυτά που λένε, ότι «όλες οι μασονικές στοές του κόσμου είναι ενωμένες σε μια ενιαία πολιτική κατεύθυνση και ότι επιδιώκουνε όλες μαζί τον ίδιο πολιτικό σκοπό», είναι καθαρά παραμύ­θια και αποσκοπούνε ακριβώς να πολεμήσουνε την αδελφότητα με το όπλο «πολιτική».

Σήμερα υπάρχουν μασόνοι Εγγλέζοι καθαρά βασιλικοί, Γάλλοι δημοκρατικοί, άλλοι ριζοσπάστες και άλλοι ακόμα και κομμου­νιστές - μ' όλο που ο κομμουνισμός, όπως και ο εθνικοσοσιαλισμός, δεν εννοούνε την μασονία.

Την εποχή της Γαλλικής Επαναστάσεως, τον 18ο δηλαδή αιώνα, παρατηρήθηκε μια ένωση μασόνων που ευνοούσανε την διάδοση των επαναστατικών ιδεών. Και πολλοί από τους σημαίνοντες επα­ναστάτες υπήρξαν μασόνοι.

Με την διαφορά ότι καμιά σχέση δεν είχε το ένα με το άλλο, αφού «όλοι οι μασόνοι» δεν πήραν θέση. Και μάλιστα οι περισσότεροι υπήρξαν τέλεια αμέτοχοι. Λένε ότι υπήρξε ένα μυστικό μασονικό Διευθυντήριο, που καθοδηγούσε την επανάσταση από μασονική τοποθέτηση.

Δεν είναι αλήθεια αυτό. Τώρα, αν οι επαναστάτες μασόνοι εί­χανε ενωθεί σε μια μυστική ένωση, αυτό δεν έχει καμιά σχέση με την μασονική τους ιδιότητα. Ήτανε κάτι άλλο, τέλεια ξέχωρο, πο­λιτικό και όχι τεκτονικό.

Πολλοί μέσα στην Γαλλική Επανάσταση πήρανε θέση και μάλι­στα πρόσωπα με εξέχουσα προσωπικότητα, όπως ο δουξ του Σαρτρ, κατοπινός δουξ της Ορλεάνης, κατοπινός «Φίλιππος - Ισότης», και άλλοι που δεν ήτανε απόλυτα ή ήτανε καθαρά φιλοβασιλικοί. Όλα αυτά τα πρόσωπα ανήκαν σε στοές, έδρασαν πολιτικά, ένα σωρό από δαύτους εκτελεστήκανε στην λαιμητόμο τα χρόνια της ροβεσπιεριανής τρομοκρατίας (1793-4), περάσανε περιπέτειες και καταδικαστήκανε από μασόνους αντιθέτους, αφού λέγεται ότι κι ο ίδιος ο Ροβεσπιέρος υπήρξε μασόνος.

Στην Ρωσική Επανάσταση έχουμε πάνω - κάτω τα ίδια. Και ο πρίγκιπας Λβώφ και ο Κερένσκυ ήτανε μασόνοι και πολεμήσανε εναντίον μασόνων του Λένιν. Τελικά ο Λένιν, που πίστευε στα δι­κά του ιδανικά, τους «σκούπισε» όλους, δικούς του και αντιπά­λους, με ριζικά και αποτελεσματικά μέτρα.

Πρέπει επίσης να ομολογήσουμε ότι, ύστερα από τον Πρώτο Πα­γκόσμιο Πόλεμο, πολλοί από τους πολιτικούς ή στρατιωτικούς ηγέτες δεν ήτανε πια τέκτονες, όπως συνέβαινε προ του πολέμου Και για να τελειώνουμε μ' αυτό το θέμα, είναι απαραίτητο και πά­λι να τονίσουμε ένα πράγμα: Καμιά σχέση ανάμεσα τεκτονισμό και πολιτική. Τέλεια ξέχωρα το ένα από το άλλο, μπορεί να συ­μπέσουν, αλλά μόνο συμπτωματικά και δεν συνδυάζονται με κά­νε να τρόπο.

Ας έρθουμε τώρα στους εχθρούς των μασόνων, που είναι επίσης ένα θέμα πολύ ενδιαφέρον.

Πολλά πολιτικά συστήματα, ανάμεσα στα οποία ο κομμουνι­σμός και ο φασισμός, είναι φανεροί εχθροί του τεκτονισμού. Όχι μόνο δεν τον δέχονται, αλλά τον κυνηγάνε να τον εξοντώσουν και μάλιστα -πολλές φορές με ριζικά και αυστηρά μέτρα.

Ο μεγαλύτερος όμως εχθρός του τεκτονισμού είναι η Εκκλησία. Και μάλιστα σε μεγαλύτερο βαθμό από την Ορθόδοξη, η Καθολι­κή Εκκλησία.

Να μια εγκύκλιος του Πάπα Λέοντος του VIII, με χρονολογία 1884, που έχει τον τίτλο «Χουμάνουμ Γκένους» -«Το Γένος των Ανθρώπων»:

«Στην εποχή μας οι κακοποιοί έχουν συγκεντρωθεί μέσα σε μια τρομερή δύναμη, που κινείται μέσα στα κοινωνικά πλαίσια με δή­θεν νόμιμη οντότητα και που παρουσιάζει μια δυνατή και ακατα­μάχητη οργάνωση. Πρόκειται για τους μασόνους.

Οι άνθρωποι αυτοί δεν κρατούν πια κανένα πρόσχημα και συ­ναγωνίζονται με αυθάδεια και θράσος την υψηλή ύπαρξη του Θεού. Ανοιχτά και χωρίς να το κρύβουν έχουν βαλθεί να ερειπώσουν την Αγία Εκκλησία και να διαφθείρουν κάθε χριστιανική κοινωνία και όλα τα χριστιανικά έθνη και να αρνηθούν αυτήν ταύτην την θεία ύπαρξη του Σωτήρος Ημών Κυρίου Ιησού Χριστού».

Το ότι, βέβαια, η Εκκλησία πολεμά τον μασονισμό δεν είναι κα­θόλου εκπληκτικό. Γιατί κι από την άλλη μεριά η μασονία είναι μια οργάνωση αν όχι αντιθρησκευτική, τουλάχιστον «αντικληρική», αφού οι αρχές της αντιτίθενται βασικά με τις κληρικές αντι­λήψεις.

Μερικοί μασόνοι, ιδίως του περασμένου αιώνα, δεν κρύψανε τις αντιθέσεις τους αυτές με την Εκκλησία. Άλλοι πάλι ισχυριστήκανε ότι ο μασονισμός βοηθά την Εκκλησία. Μέσα σ' αυτούς είναι ο Κλαβέλ κι ο Ζοζέφ ντε Μαίστρ, που ισχυριστήκανε ότι «ο χριστιανισμός και η μασονία αλληλοσυμπληρώνονται και μπορούνε μαζί να δημιουργήσουνε το μέλλον μιας ευτυχισμένης ανθρωπότητας».

Ούτε όπως το Βατικανό, ούτε οι επίσημες στοές δέχονται αυτές τις νόθες λύσεις. Η Εκκλησία δικαιολογεί απόλυτα την καταδίκη του τεκτονισμού, γιατί, όπως ισχυρίζεται, διαφθείρει την αγνότη­τα της πίστεως. Και πολλές φορές επιρρίπτει τερατώδεις και χονδροειδείς κατηγορίες εναντίον του τεκτονισμού, που τυχαίνει να βρίσκουν απήχηση στους φανατικούς οπαδούς της.

Ο κύριος κατασκευαστής των μυθευμάτων αυτών λέγεται ότι ήτανε ένας παπάς ονόματι Μπαρυέλ, μυθομανής και ασήμαντος στο ξεκίνημα του, που κατάφερε όμως με τα παραμύθια του να γίνει προσωπικότης. Τον Μπαρυέλ διαδέχτηκε κατά τα τέλη του περασμένου αιώνα ο Λεό Ταξίλ, ένας άνθρωπος ιδιοφυώς μυστικοπαθής, που άρχισε μια πολεμική δυναμική εναντίον των μασό­νων και που επενόησε τόσα παραμύθια, ώστε το εύπιστο κοινό που τα διάβαζε να τα κυκλοφορεί ακόμα και σήμερα.

«Η μασονία, έγραφε ο Ταξίλ, είναι μια χαώδης ένωση ασυνει­δήτων, που συνωθούνται μεταξύ τους για να αποκτήσουν δύναμη απατώντας, μεθώντας και κλέβοντας τον λαό. Είναι το κατακάθι της ανθρώπινης ράτσας, ένα συνονθύλευμα καθαρμάτων. Μια ένω­ση ντροπής κρυφή, μια οργάνωση που βασίζεται στα πιο ταπεινά ένστικτα και στις πιο διεφθαρμένες διαστροφές. Μητέρες, κρύψτε τα κορίτσια σας, οι μασόνοι περνάνε».

Δημοσιογράφος πανέξυπνος και καπάτσος ο Ταξίλ, ήξερε να ερεθίζει το κοινό με τα δημοσιεύματα του, πάντοτε φανταστικά, αλλά και πάντοτε σπαρταριστά. Κάποτε έκανε μια ειδική έκδοση με τον τίτλο «Οι αδελφές μασόνες».

«Εδώ μέσα, έγραφε, τα εξηγώ όλα, γιατί κατάφερα να μπω στις παραμικρές λεπτομέρειες. Και πρέπει να με συγχωρήσετε αν σ' αυτήν την έκδοση, που είναι καθαρά λαϊκή, αναφέρω μερικά πράγ­ματα τολμηρά και ανήθικα. Αλλά πρέπει να τα αναλύσω όλα και να μην τα εκθέτω απλώς. Οι αρχηγοί των οικογενειών και τα ηλι­κιωμένα πρόσωπα θα πρέπει να διαβάσουν αυτό το ειδικό τεύ­χος, για να καταλάβουν τους κινδύνους που απειλούν τα παιδιάτους». Ο Ταξίλ είναι αυτός που φόρτωσε -φανταστικά-τους μασόνους με όλα τα εγκλήματα, τις δολοφονίες και τις ατιμίες που κυκλο­φορούν ακόμα σαν μύθος εναντίον τους. Όταν ο Γαμβέττας δο­λοφονήθηκε από μια γυναίκα στην Βίλλα Ζαρντί, ο Ταξίλ έδωσε στην δολοφόνο τον τίτλο της τέκτονος.

«Μ' αυτά που φανερώνω, έγραφε κάθε τόσο, το ξέρω ότι θα μου καρφώσουν κανένα μαχαίρι στις πλάτες ή καμιά πιστολιά στην καρδιά. Γιατί είναι δολοφόνοι. Αλλά δεν θα σταματήσω. Κι αν πε­θάνω από καμιά μυστηριώδη αρρώστια, ας το ξέρει όλος ο κόσμος ότι με δηλητηρίασαν αυτοί που κατηγορώ».

Και μ' όλα ταύτα κανείς ποτέ δεν τον πείραξε κι ο Ταξίλ πέθα­νε γέρος και τελείως φυσιολογικά.

Εν τούτοις οι καθολικοί διαβάζανε και πιστεύανε τον Ταξίλ, που βρήκε τρόπο να πλουτίσει με τα δημοσιεύματα του και την πολε­μική του. Κι όλο έγραφε πράγματα φαντασικά, μέχρι δηλαδή που έφτασε να περιγράφει σατανικές λειτουργίες μασόνων, που τις έβγαζε από την φαντασία του.

«Γονατίζουνε μπροστά σ' ένα ψεύτικο βωμό, ο ανώτατος της στοάς του Καντός τους δίνει μια όστια, την παίρνουν, προσεύχο­νται στον Σατανά κι ύστερα την σκίζουνε με στιλέτα και την κα-ταπίνουνε, φωνάζοντας "Νεκάμ Αντονάι» Κάτι τέτοια έγραφε και κάτι τέτοια πιστεύανε οι αφελείς. Το αληθινό όνομα του Τεξίλ ήτανε Γαβριήλ Γιογκάντ Παζέ. Εί­χε τελειώσει την σχολή των Ιησουιτών, αλλά τα χάλασε με τον κλή­ρο και πρωτοπαρουσιάστηκε σαν δημοσιογράφος με ένα έντυπο που είχε τον τίτλο «Αντικληρισμός». Έβριζε χυδαία όλους τους κληρικούς και δημοσίευε και αντιθρησκευτικά βιβλία, ανάμεσα στα οποία αναφέρω την «Διασκεδαστική Βίβλο» και τους «Έρω­τες του Πάπα Πίου του ενάτου».

Ξαφνικά το 1885 ο Ταξίλ τα γύρισε και έγινε φανατικός καθο­λικός. Τότε είναι που άρχισε τον αγώνα εναντίον των μασόνων, αλλά κι ο ίδιος διετέλεσε μασόνος για τέσσερα χρόνια (1881-5), χωρίς όμως να διακριθεί ποτέ και να πάρει βαθμό. Πάντοτε έμει­νε στον βαθμό του μαθητευομένου.

Το 1887 πρωτόβγαλε το πρώτο του αντιμασονικό βιβλίο με τίτ­λο «Αποκαλύψεις για τα μυστήρια των μασόνων». Την έκδοση την ανέλαβε ένας μεγάλος οίκος που έβγαζε τα καθολικά βιβλία.

Το μεγάλο και ανίδεο κοινό έμενε κατάπληκτο από τους παπαδοφάγους μασόνους. Άλλωστε αυτά τα βιβλία, που δήθεν αποκαλύπτουνε μυστήρια, πάντοτε βρίσκουνε μεγάλη απήχηση στο κοι­νό. Απ' εκεί και πέρα ο Ταξίλ πήρε φόρα κι άρχισε να γράφει χω­ρίς έλεγχο ό,τι του κατέβαινε. Έλεγε ότι γνώρισε μια μεγάλη ιέ­ρεια των παλλαδιστών, που λεγότανε Ντιάνα Βώγκαν και ότι αυτή του απεκάλυπτε τα μυστήρια, γιατί είχε μετανοήσει που απομα­κρύνθηκε από την καθολική θρησκεία. Ύστερα ανακάλυψε -πά­ντοτε φανταστικά-ότι ο γενικός αρχηγός των μασόνων όλου του κόσμου ήτανε ο Αμερικανός στρατηγός Άλμπερτ Πικ, κάθε Παρα­σκευή δε στις τρεις το απόγευμα ακριβώς, ο στρατηγός είχε ρα­ντεβού με τον ίδιο τον Σατανά, που του έδινε οδηγίες. Έγραφε ότι το γενικό στρατηγείο των παλλαδιστών βρίσκεται στο Τσάρλεστον των ΗΠΑ, κάτω σ' ένα υπόγειο και ότι εκεί μέσα φυλάσσεται η μυ­στική πράσινη βίβλος του Σατανά. Το βιβλίο λεγόταν «Απάντιο».

Απ' εκεί και πέρα πήρε φόρα και δεν τον σταμάταγες. Τα έβα­λε με τους Εγγλέζους του Γιβραλτάρ και ισχυριζότανε ότι κάτω από τα βράχια του Γιβραλτάρ ακριβώς βρίσκεται το πυρ της Κολάσεως και ότι οι άνθρωποι - τέρατα, αφοσιωμένοι στους Εγγλέ­ζους, κατασκευάζουνε εκεί μέσα μυστικά σατανικά όπλα.

Το σπουδαίο δεν είναι ότι τα έγραψε αυτά τα ανόητα. Το σπου­δαίο είναι ότι τα διαβάζανε. Και το σπουδαιότερο ότι τα πιστεύα­νε. Όχι βέβαια οι έξυπνοι, αλλά η μάζα των φανατισμένων και αγραμμάτων. Κι ο Ταξίλ είχε βρει το βιολί κι έκανε χρυσές δου­λειές, χώρια που ήτανε και το χαϊδεμένο παιδί του καθολικισμού που, κακώς, ανεχότανε και υπέθαλπε τέτοιες τερατολογίες.

Κάποτε ο Ταξίλ παρουσιάστηκε στο Βατικανό και ζήτησε ακρό­αση από τον Πάπα Λέοντα τον Όγδοο.

Φυσικά, ο Ποντίφηξ τον δέχτηκε αμέσως.

-Τι θέλεις, υιέ μου; τον ρώτησε.

-Άγιε Πάτερ, είπε υποκριτικά ο κατεργάρας, θέλω να πεθάνω στα πόδια σας τώρα αμέσως. Θα είναι η καλύτερη ευτυχία που θα μπορούσε να μου συμβεί.

Ο Πάπας, έξυπνος άνθρωπος, κατάλαβε αμέσως ότι τούτος εδώ είναι κατεργάρης και ψεύτης πρώτης γραμμής. Τον σήκωσε λοι­πόν, τον ευλόγησε και τον έδιωξε. Κι ύστερα είπε στους δικούς του:

-Τέτοιον τερατολόγο δεν έχω ανταμώσει στην ζωή μου.

Έλα όμως που με τα ψέματα του βοηθούσε την Καθολική Εκκλησία εναντίον του μασονισμού;

Κι αυτό ακριβώς είναι ένα σημείο που τονίζω κάθε φορά και που βρίσκονται μερικοί να με πούνε άθεο. Όχι, δεν είναι αθεΐα, άμα λέω ότι πρέπει να καθοδηγούμε τους χριστιανούς στην αληθινή, την φιλοσοφική έννοια της θρησκείας μας όπως είναι κι ότι δεν επι­τρέπεται να τους γεμίζουμε ψέματα. Δεν είναι αθεΐα, αλλά ειλι­κρίνεια από την μια μεριά και ζήτημα εξυπνάδας από την άλλη. Γιατί ο κόσμος όσο πάει μορφώνεται, διαβάζει, μαθαίνει και ξυ­πνάει. Κι όσο ξυπνάει και βλέπει ότι τον φλομώνουμε με τα πα­ραμύθια, τόσο δεν μας πιστεύει και τόσο στρέφεται προς άλλα «πιστεύω». Ενώ αν του πούμε, αυτό είναι που ζητά ο Χριστός, το σωστό, το φιλοσοφημένο, το τίμιο, τότε θα καταλάβει και θα μεί­νει κοντά Του. Αλλά οι φανατικοί δεν θέλουνε να το παραδεχτού­νε. Τρέχουνε στο παρελθόν κι ο κόσμος τρέχει στο μέλλον. Κακό της κεφαλής μας λοιπόν.

Βέβαια τον Ταξίλ τον αντικρούσανε πολλοί λογικοί άνθρωποι, που μάλιστα δεν ήτανε μασόνοι όπως ο δόκτωρ Μερέν. Τον εί­πανε ψεύτη και ταραχοποιό. Κι ο Ταξίλ, από την άλλη μεριά, εί­χε τους δικούς του, συνενόχους θα έλεγα, τον δόκτορα Μπατάιγ, τον Ιταλό Μαργκιότα και δώστου και δημοσίευε συνέχεια των πα­ραμυθιών του μαζί τους.

Γράφε, γράφε όμως, στο τέλος όλα αυτά γίνανε ένα είδος λαϊ­κού αναγνώσματος κι οι αναγνώστες τα παίρνανε για κέφι κι όχι γιατί τα πιστεύανε.

Ο Ταξίλ είδε ότι χάνει έδαφος και, το κυριότερο, ότι μειώνεται το εισόδημα και τότε έκανε για τρίτη φορά τη στροφή. Κάλεσε τους Παρισινούς στην μεγάλη αίθουσα των Γεωγραφικών Σπουδών, με πρόσχημα ότι θα προβεί σε νέες σοβαρές αποκαλύψεις.

Αυτό έγινε στις 29 Απριλίου 1897. Μαζεύτηκε κόσμος και όσοι ερχόντουσαν ήτανε υποχρεωμένοι να αφήσουνε τα μπαστούνια και τις ομπρέλες τους στην γκαρνταρόμπα...

Μέτρο που το 'χε πάρει σκόπιμα ο Ταξίλ για να μην τον δείρουνε αγρίως. Γιατί μόλις παρουσιάστηκε στο κοινό, αντί να κάνει αποκαλύψεις, άρχισε να βρίζει χυδαία τον μασονισμό, την Εκκλη­σία, τον παλλαδισμό, τα πάντα. Και στο τέλος, μπροστά σε όλο τον κόσμο ομολόγησε ότι ούτε Ντιάνα Βώγκαν υπήρχε, ούτε παλλαδισμός, ούτε τίποτα απ' αυτά που έγραφε ήτανε αλήθεια κι ότι τόσα χρόνια απλώς σφυγμομετρούσε την κοινή γνώμη. Ωραίο παιχνίδι έπαιξε, γιατί άμα τελείωσε έπιασε άλλο τροπάρι.

 -Τώρα όμως που τα μελέτησα καλά, θα δημοσιεύσω σωστές αποκαλύψεις για όλους αυτούς, ακόμα και για την Εκκλησία, που μας γελάνε με ψέματα και με μυθεύματα.

Παραδόξως δεν του σπάσανε το κεφάλι και παραδόξως ακόμα και το Βατικανό έκανε το κορόιδο και δεν επενέβη σ' αυτό το τρο­μερό διάβημα του Ταξίλ. Κι όχι μόνο αυτό, αλλά εξακολουθούσε να στηρίζεται και να κυκλοφορεί τα παραμύθια του, παρ' όλο που οι μασόνοι, φυσικά, εκμεταλλευτήκανε τις αποκαλύψεις του.

Τι τα θες όμως. Ο κοσμάκης εξακολουθούσε κι εξακολουθεί -δυ­στυχώς-να πιστεύει κάτι τέτοια.

Καλά είπε ο Ταλεϋράνδος: «Συκοφαντείτε, συκοφαντείτε, κά­τι μένει πάντοτε»...
Νίκος Τσιφόρος "Οι μυστικές εταιρείες"

Νικος Τσιφόρος ΟΙ ΜΑΣΟΝΟΙ

Η ιστορία της Μασονίας είναι, γεμάτη καταπληκτικές παρα­δόσεις και μύθους, γεμάτη παραγνωρισμένες αλήθειες και πλάνες, γεμάτη κατηγορίες και μίση.

Αδύνατο βέβαια να περιλάβει κανείς αυτή τη σύγχυση σ' ένα κε­φάλαιο. Θα λέγαμε ακόμα και σ' ένα ολόκληρο βιβλίο. Οι σημε­ρινοί μασόνοι, ανάλογα πάντα με τις στοές στις οποίες ανήκουν, ακούν, ακούνε συχνά κάθε είδους διήγηση και είναι ακόμα και για ι ους ερευνητές που ανήκουν στην οργάνωση, σχεδόν αδύνατο να διαμορφώσουνε μια καθαρή και σωστή γραμμή πάνω στην ιστο­ρία της Μασονίας.

Το γεγονός είναι ένα: Η Μασονία ξεκινάει, κατά τις πιθανότε­ρες εκδοχές, από τον Μεσαίωνα. Και ξεκινάει από τους οργανικούς τεχνίτες των μεγάλων καθεδρικών ναών εκείνης της εποχής, τους σημαντικούς, βέβαια, δηλαδή αρχιτέκτονες, μηχανικούς, πρωτομαστόρους, αρχιτεχνίτες και ειδικευμένους εργάτες, που φαίνεται  ότι κατείχαν μεταξύ τους επαγγελματικά μυστικά αφ' ενός  και σημεία αναγνωρίσεως των ικανοτήτων τους αφ' ετέρου.

Κ έτσι άρχισε, το πράμα τελικά στην Αγγλία του 17ου αιώνα αρ­χικά. () Μασονισμός διαμορφώθηκε από επαγγελματική μυστική οργάνωση, μη γνωστή ακόμα στους πολλούς, σε μυστική εταιρία που ξέφυγε από τα επαγγελματικά πλαίσια και απλώθηκε σε κοινωνικά πεδία.

Από δω και πέρα, η «κατασκευή» δεν είχε πια παρά μόνο συμβολικό χαρακτήρα. Το γεγονός φαίνεται με την πρώτη ματιά πα­νό, αλλά έτσι ακριβώς έγινε. Από επαγγελματισμό σε κοινωνική  οργάνωση που κράτησε μόνο συμβολικά τα «μυστικά» και πλουτίστηκε  πια με κανόνες κοινωνικούς ή κανόνες ιπποτικούς, ανάλογα πια με τις απαιτήσεις της μορφής που πήρε.

Να το  αναλύσουμε καλύτερα. Κάποτε υπήρχε το Σώμα το Σώμα των Ιπποτών της Μάλτας, που υπάρχει και σήμερα. Όταν έγινε αυτό Σώμα των Ιπποτών, ο πρωταρχικός του κανόνας, για τα μέλη φυσικά, ήταν να μάχονται πάνω στο άλογο. Αλλά με τον καιρό τα άλογα καταργηθήκανε. Το σώμα όμως έμεινε. Σήμερα οι Ιππότες   της Μάλτας δεν μάχονται πια πάνω στο άλογο, θα 'τανε γελοίο. Κρατήσανε όμως και το σώμα και ορισμένους κανόνες του και ορι­σμένα μυστικά και ορισμένα τελετουργικά και τ' αλλάξανε σύμ­φωνα με τις απαιτήσεις της εποχής.

Ε, λοιπόν, το ίδιο έγινε και με τη Μασονία. Δεν κτίζονται πια κα­θεδρικοί ναοί, όπως τότε, αλλά έμεινε η οργάνωση που άλλαξε και διαμορφώθηκε σύμφωνα με τις σύγχρονες απαιτήσεις. Αυτή η αλ­λαγή δεν έγινε απότομα, έγινε με τον καιρό κι όσο άλλαζε η ζωή τόσο άλλαζαν και οι κανόνες του Μασονισμού, που δεν κράτησε παρά λίγα από τα αρχικά του, και τα κράτησε σαν σύμβολα πια και όχι σαν ανάγκη υπάρξεως. «Η σμίλευση τη σκληρής πέτρας», που την έχουν σήμερα σαν σύμβολο, είναι κάτι που προέρχεται από τότε. Αλλά το εσωτερικό, η μέσα μορφή του Μασονισμού, πά­ντα αλλάζει και παρακολουθεί την εποχή του. Δηλαδή μένουνε κά­ποιοι τύποι, αλλά μεταμορφώνεται συνεχώς η ουσία.

Μένουν ακόμα ανάλλαγα τα ιδανικά της οργανώσεως. Και αυ­τά βέβαια πλουτίζονται και διαμορφώνονται σύμφωνα με την εξέ­λιξη της ανθρωπότητας. Αλλά σαν ιδανικά πρωταρχικά, είναι πά­ντα τα ίδια, αφού κι ο Μασονισμός δεν είναι παρά μια φιλοσοφική θεωρία και μια εφαρμοσμένη μάλιστα κοινωνική εξωτερίκευση.

Κι αυτό να το καταλάβουμε: Ας πούμε ο Χριστιανισμός. Έχει ορισμένα ιδανικά. Με τους αιώνες αλλάξανε πολλά μέσα στον ίδιο τον Χριστιανισμό, αλλά η ουσία, το ιδανικό, η φιλοσοφία του σαν θρησκείας, έμενε η ίδια. Πράγματα που δεν τα παραδεχότανε καν η Χριστιανική Εκκλησία -π.χ., χάρτης του Πτολεμαίου αναγκάστηκε να τα παραδεχτεί αργότερα. Εφαρμογές πρακτικές που θα φαινόντουσαν τερατώδεις μπήκανε στη μέση. Ας πούμε το ηλε­κτρικό, που πήρε τη θέση των κεριών στους πολυελαίους.

Όπως λοιπόν το κάθε τι το διέπει η εποχή του, έτσι έγινε με τον Τεκτονισμό. Αλλιώς ξεκίνησε και αλλιώτικα διαμορφώθηκε. Δυ­στυχώς για την ιστορική έρευνα, μπήκανε στη μέση τόσα, ειδικά στην περίπτωση του Μασονισμού, που δεν είναι δυνατό να βρεθεί μια θετική άκρη. Κι επειδή η αρχική βάση του Μασονισμού είναι να μη ρωτά ο ένας τον άλλο, ακόμα και μεταξύ τους, η σύγχυση έγινε ακόμα μεγαλύτερη.

Όσο λοιπόν κι αν λέει κανείς, Τέκτων ή μη Τέκτων, για τον Τε­κτονισμό, δεν μπορούνε να εξακριβωθούνε και δεν γίνεται να βγει κάποιο θετικό συμπέρασμα. Κι επειδή -όπως θα δούμε-πολλοί   τον μισούνε, γιατί πάει κόντρα στις ιδέες τους, θρησκευτικές ή κοι­νωνικές ή εθνικιστικές, πολλοί τον φορτώνουν με εγκληματικά πα­ραμύθια. Ο Μασονισμός δεν μπορεί να μείνει αψεγάδιστος, και μά­λιστα από ψεγάδια στα οποία δεν έχει καμιά απολύτως ανάμιξη...

Οι παράξενες αρχικές παραδόσεις του, βασισμένες πάνω στην «Τέχνη του κτίζειν», πλουτιστήκανε μέσα στη σκοτεινή εποχή που γεννήθηκε μ' ένα σωρό ιπποτικά, αλχημιστικά, θεοσοφικά παρα­μύθια. Ένας σοβαρός ιστορικός δεν θα μπορέσει ποτέ να χωρίσει τούτα τα παραμύθια και να βγάλει ένα συμπέρασμα. Οι τρεις αρ­χικοί ανώτεροι βαθμοί, του Μαθητευομένου, του Σύντροφου και του Μάστορη, έμειναν ακόμα και σήμερα με διάφορα ονόματα και διάφορες άλλες υποδιαιρέσεις. Οι ανώτατοι βαθμοί διαμορφώ­νουν εκείνο που λέγεται «Σκωτικισμός». Και η λέξη αποδίνεται, χωρίς άλλο, στη Σκωτία, όπου κατά τα φαινόμενα, πήρε βασικά τη σημερινή της μορφή η Μασονία.

Το γεγονός είναι ότι ο Τεκτονισμός έχει κάποια σχέση με τους Ροζ - Κρουά που έχουνε αναφέρει στα προηγούμενα κεφάλαια αυτής της μελέτης, θρύλοι και παραδόσεις, συγγενείς των δυο αυ­τών οργανώσεων, βρίσκονται συχνά. Αν οι Ροζ - Κρουά σβήσανε από την ουσιαστική δράση, δεν είναι καθόλου παράξενο να οφείλουνε την παρακμή τους στη Μασονία, που τους διαδέχτηκε. Ο Κάρολος - Εδουάρδος Στιούαρτ, μεγάλος των Ροζ - Κρουά, είναι καθαρά Σκωτσέζος και τον δέκατο όγδοο αιώνα βρίσκεται στη Σκωτία, βαθμοφόρος των μεγάλων Μασόνων. Στα αρχεία της πό­λεως του Καλαί βρέθηκε ένα ιδρυτικό δίπλωμα των Μασόνων της πόλεως της Αρράς, με ημερομηνία 13 Φεβρουαρίου 1745, που υπό -γράφεται από τον προϊστάμενο της Εκκλησίας των Ιακωβιτών, σαν μεγάλο δάσκαλο των Μασόνων. Και το περίεργο είναι ότι μέσα στις υπογραφές που ακολουθούν, βρίσκεται και η υπογραφή του κυρίου Ντε Ροβεσπιέρ, δικηγόρου και πατέρα του Ροβεσπιέρου της Επαναστάσεως.

Ουσιαστικά ο Τεκτονισμός φούντωσε τον 18ο αιώνα και τότε πή­ρε αίγλη, μεγάλους βαθμούς και μεγάλο άπλωμα. Με τη διαφορά ότι σύγχρονα αυτή την εποχή έγινε μεγαλοπρεπής και χαώδης. Πολ­λοί αδελφοί μπαίνουν μέσα στην οργάνωση, αλλά όλοι δεν είναι αγνοί ιδεολόγοι. Υπάρχουν και κατεργάρηδες, όπως ο Καλιόστρο, που προσπαθούν να μετατρέψουνε τον Μασονισμό σε οργάνωση καθαρά συμφεροντολογική για τους ίδιους. Κι εδώ ακριβώς δίνονται οι πρώτοι μεγάλοι, και σημαντικοί βαθμοί της αδελφότητας. Έναν αιώνα η Μασονία χόρεψε έτσι, χωρίς καμιά τάξη, μέσα σ' ένα χάος βαθμών, ιδεών, οπαδών, παραδόσεων και απειθαρχίας. Και μόνο τον δέκατο ένατο αιώνα αρχίζει να μπαίνει κάποια τά­ξη και κάποια θετική πορεία στην οργάνωση. Καινούργια ήθη, και­νούργιοι κανόνες, καινούργιοι άνθρωποι, ακόμα και καινούργιοι βαθμοί, όπως ο βαθμός Μισραίμ, 90 βαθμών, προστίθενται. Δια­τηρούνται βέβαια και πολλά από τα παλιά. Αλλά η Μασονία δια­μορφώνεται πια.  

Δεν υπάρχουν μυστικές δοξασίες στη Μασονία. Κείνο που υπάρ­χει είναι μια σειρά από μυστικά. Τελετουργικά, συμβολικά, ανα­γνωριστικά, φράσεις σημαδιακές των διαφόρων βαθμών ή στοών, αυτά τα τέτοια. Όλ' αυτά που απαγορεύεται να τ' αναφέρεις ή να τ' ανακοινώσεις ή απλώς να τα πεις, αποτελούνε ένα είδος ενώ­σεως των μελών, αλλά δεν έχουνε καμιά δογματική έννοια.

Βέβαια πολλοί δεν τηρήσανε τις προσταγές και σιγά - σιγά αυ­τά τα ασήμαντα κατά βάθος μυστικά διέρρευσαν. Σήμερα, ένα σωρό άτομα που δεν είναι μασόνοι -κι εγώ ακόμα-ξέρουν τα πε­ρισσότερα από τα μυστικά αυτά. Βιβλία γραφτήκανε, σύμβολα αποκαλυφθήκανε, αναγνωριστικά σημεία γίνανε γνωστά.

Κι ακριβώς επειδή όλ' αυτά δεν έχουν καμιάν ουσιαστική σημα­σία κι οι ίδιοι οι μασόνοι δεν ενοχλούνται  καθόλου που τους αποκαλύπτουνε τα «σοβαρά μυστικά τους». Οι αδιάκριτοι που τα φανερώνουνε δεν έχουνε να κερδίσουνε τίποτα απ' αυτά, αφού δεν είναι παρά ένα είδος «παγνίδι» όλη τούτη η διαδικασία των μεγά­λων δήθεν μυστικών. Κι από την άλλη μεριά, οι μασόνοι ξέρουν να ξεχωρίζουν μεταξύ τους και αμέσως μπορούν ν' αποκαλύψουν αν εκείνος που έμαθε μυστικά τους είναι ή δεν είναι δικός τους. Αν υποθέσουμε ότι κάποιος μη μασόνος χώνεται μέσα σε μια στοά και γνωρίζει όλα τα σημεία αναγνωρίσεως, πάλι θα προδοθεί, γιατί κά­που, σε κάποια λεπτομέρεια, θα τον πιάσουνε. Φυσικά δεν πρό­κειται να κακοπάθει, αφού οι μασόνοι, παρ' όλες τις ψεύτικες κα­τηγορίες που τους φορτώνουνε, δεν είναι ούτε δολοφόνοι, ούτε εκδικητικοί. Απλώς θα γελοιοποιηθεί και θα αποπεμφθεί...

Θα φανερώσουμε μερικούς από τους βαθμούς της Φραγκομασονίας, έτσι όπως τους ξέρουμε: Μαθητευόμενος.

Σύντροφος.

Διδάσκαλος.

Τέλειος διδάσκαλος.

Έμπιστος γραμματεύς.

Πρεβότος (αστυνόμος) ή δικαστής.

Επιθεωρητής κτιρίων.

Εκλεκτός των εννέα.

Εκλεκτός διάσημος των δεκαπέντε.

Εκλεκτός ιππότης.

Μέγας διδάσκαλος αρχιτέκτων.

Ιππότης του βασιλικού θυρεού.

Μέγας εκλεκτός ή ανώτατος μασόνος (κτίστης).

Ιππότης της Ανατολής ή του Ξίφους.

Ιππότης της Ιερουσαλήμ.

Ιππότης της Ανατολής και της Δύσεως.

Ιππότης Ροζ - Κρουά.

Μέγας ποντίφηξ της εκλεκτής Ιερουσαλήμ.

Αξιοσέβαστος μέγας διδάσκαλος όλων των Στοών.

Νοαχίτης ή Ρώσος ιππότης.

Βασιλικός ιππότης ή πρίγκιψ του Λιβάνου.

Ιππότης του ιπταμένου όφεως.

Κι ένα σωρό τέτοια, που φτάνουν στον ανώτατο βαθμό του Άξιου Γενικού Επιθεωρητή.

Βέβαια αυτοί οι βαθμοί παίρνουνε άλλα ονόματα, ανάλογα με τον τόπο, τη στοά, κλπ. Οι τρεις όμως αρχικοί, δηλαδή Μαθητευ­όμενος, Σύντροφος και Μάστορης, μένουν παντού σαν βάση ξε­κινήματος μέσα στην αδελφότητα.

Οι βαθμοί έχουνε απλώς συμβολικό χαρακτήρα, ίσως κι έναν εσωτερισμό, που αφορά την κατάρτιση του μέλους, του αδελφού. Και ανάλογα με τούτη την κατάρτιση δίνονται οι ανώτεροι βαθ­μοί, μέσα σ' ένα συμβολικό παιγνίδι γνώσεων μυστικών και δρά­σεως κοινωνικής, που πάντα πρέπει να 'ναι κοινωνικά ωφέλιμη όχι μόνο στη Μασονία, αλλά σ' όλη την κοινωνία.

Άμα ξέρεις το θάνατο και την ταφή του Χιράμ γίνεσαι δάσκα­λος. Άμα ξέρεις την ανοικοδόμηση της Νέας Ιερουσαλήμ γίνεσαι Ροζ - Κρουά. Άμα ξέρεις να... οδηγείς τον στρατό των μασόνων  γίνεσαι ανώτατος πρίγκιψ. Έτσι περίπου δίνονται όλοι οι βαθμοί, παράλληλα βέβαια με την κοινωνική δράση του αδελφού...

Αυτά είναι τύποι. Η ουσία είναι μια αλληλοβοήθεια των μελών και ακόμα μια ανάταση πνευματική όλων των μασόνων του κό­σμου. Γι' αυτό άλλωστε και πολλοί, πάρα πολλοί, από τους με­γάλους, είναι μασόνοι. Για την αλληλοϋποστήριξη που προσφέ­ρει ο Μασονισμός στα μέλη του.

Υπάρχουν τελετές για να σε δεχτούνε σε κάθε βαθμό της Μασο­νίας, κι αυτές οι τελετές είναι που δώσανε αφορμή να κατηγορή­σουν τους μασόνους για μάγους, κακοποιούς και άθεους. Αυτές οι κατηγορίες, όπως το 'χουμε πει και άλλες φορές, δεν έχουνε τί­ποτα από αλήθεια μέσα τους. Οι τελετές είναι περισσότερο «παι­γνίδι», παρά μυστήριο ή τρομοκρατία...

Να περίπου πώς περιγράφεται (μη ζητηθούν, παρακαλώ, οι πη­γές είναι εμπιστευτικά πληροφοριακές, αλλά μπορούν να τις δια­ψεύσουν οι μασόνοι αν δεν είναι αληθινές) η τελετή του 30ού βαθ­μού της Μασονίας:

Ντεκόρ. Πρώτο πάτωμα. Κουρτίνες και διάκοσμος μαύρος.

Μια τρίφωτη λυχνία που κρέμεται κι αφήνει να φανεί κάποια σκάλα που δίνει στο υπόγειο.

Στο υπόγειο. Ένα βάθρο. Πάνω στο βάθρο τρεις νεκροκεφαλές. Η μεσαία στεφανωμένη με δάφνες. Η δεξιά με κορώνα βασιλική. Η αριστερή με τιάρα παπική.

Ένας πάγκος για τον υποψήφιο.

Απέναντι από τον πάγκο ένα πανί τρασπαράν που γράφει: «Όποιος μπορεί να ξεπεράσει το φόβο του θανάτου, θ' ανέλθει πάνω από τη γήινη σφαίρα και θα 'χει το δικαίωμα να μυηθεί στα πιο μεγάλα μυστήρια».

Δεύτερο πάτωμα. Το συμβούλιο. Κουρτίνες λευκές. Στην ανα­τολή δυο βωμοί με θυμιατήρια που έχουνε μέσα καπνίζοντα αρώ­ματα. Στο ένα, δηλαδή, γιατί στο άλλο καίει οινόπνευμα που φω­τίζει το δωμάτιο. Όχι άλλο φως.

Ανάμεσα στους δυο βωμούς ένας μεγάλος δικέφαλος αετός, μι­σός μαύρος, μισός λευκός. Τα φτερά απλωμένα.

Τρίτο πάτωμα. Διάκοσμος, κουρτίνες μπλε. Το ανώτατο δικα­στήριο ή Άρειος Πάγος. Ταβάνι μπλε, στολισμένο με αστέρια.

Προς ανατολάς ένα πλάτωμα αμφιθέατρο με εφτά σκαλοπάτια, καθένα έχει μια πολυθρόνα. Η πιο ψηλή για τον πρόεδρο, οι άλλες τρεις δεξιά κι αριστερά του για τα μέλη.

Πάνω από τον πρόεδρο σε ύφασμα τα σύμβολα του Παντός.

Μπροστά από την πολυθρόνα του ένας βωμός που έχει σπαθί, ζυγαριά, δυο σταυρωτά εγχειρίδια και ένα εξομολογητάριο.

Κίτρινα κεριά σε καντηλέρια στις τρεις άλλες γωνιές. Τα καντηλέρια με κρέπια μαύρα.

Τέταρτο πάτωμα. Η Σύγκλητος.

Ανατολικά. Κουρτίνες βελούδα μαύρα, στολισμένες με κεντη­τές ασημένιες νεκροκεφαλές.

Πάλι ένας δικέφαλος αετός δίχρωμος με απλωμένα φτερά, αλ­λά στον λαιμό του κρέμεται με ασημένια αλυσίδα ο τεκτονικός σταυρός.

Στα νύχια του ένα εγχειρίδιο.

Στο στήθος του ένα τρίγωνο αρχιτεκτονικό που γράφει λατινι­κά «Νεκ προντίτορ, νεκ προντίτουρ, ιννόσενς φέρετ». Κουρτίνα βελούδινη ασπρόμαυρη, στολισμένη με κόκκινους σταυρούς πίσω από τον αετό.

Πίσω από τον θρόνο παραπετάσματα που γράφουν με πράσινα γράμματα «Ντέυους Βουλτ».

Άλλο εγχειρίδιο απάνω που γράφει «Νίκη ή θάνατος».

Εννιά κίτρινα κεριά φωτίζουν το δωμάτιο.

Ένα μικρό μαυσωλείο σε σχήμα πυραμίδας από μαύρο μάρ­μαρο.

Στην κορφή του ένα στέμμα σκεπασμένο με μαύρα κρέπια.

Στις γωνίες βάζα μεγάλα με οινόπνευμα που καίει.

Μια μυστηριώδης μαύρη σκάλα από ξύλο.

Αυτό είναι το ντεκόρ. Φυσικά, συμβολικά είναι όλα όσα το απο­τελούν κι αυτό δεν αποδεικνύει παρά μια διάθεση παιδικότητας. Ίσως να είναι και μια εσωτερική ανάγκη που παρασύρει τον άν­θρωπο σε κάτι τέτοιες επιστροφές στην παιδική του ηλικία. Για­τί οι μασόνοι είναι κατά το μέγιστο ποσοστό άνθρωποι μορ­φωμένοι και προοδευτικοί, δεν υπάρχει λόγος να πιστεύουνε σε τέτοια αστεία πράματα. Αλλά κρατήσανε όλο αυτό το τελετουρ­γικό σαν απαραίτητη ανάγκη να εξωτερικεύσουνε τις αγαθές τους διαθέσεις.

Από την άλλη μεριά, οι νεκροκεφαλές, τα κεριά, τα σύμβολα, ενοχλήσανε τους φανατικούς κάθε είδους, που θελήσανε να δώ­σουνε σ' αυτά κακοποιό πρόθεση. Και ξεχνάνε ότι το ίδιο γίνεται  σ' όλα σχεδόν τα τελετουργικά όλων των θρησκειών, όλων των αι­ρέσεων, όλων των εσωτερικιστών τάσεων.

Τίποτα από περίεργο. Ή μάλλον μόνο περίεργο σε εμφάνιση.

Ντεκόρ που προδιαθέτει σε φοβερά και τρομερά, που δεν γίνο­νται ποτέ.

Ακόμα κάτι. Είναι ψέμα ότι οι μασόνοι αρνούνται τη θρησκεία και τον Χριστιανισμό. Οι αρχές της Μασονίας αναγνωρίζουνε την ανεξιθρησκεία, αλλά αυτό γίνεται σήμερα και στις αρχές κάθε εξε­λιγμένης πολιτείας. Αν οι μασόνοι δεν παραδέχονται ορισμένα πα­ραμύθια που σερβίρονται στους αφελείς και αδαείς και αγράμ­ματους από όλες τις Εκκλησίες, Χριστιανικές και μη, δέχονται, από την άλλη μεριά, απόλυτα τις φιλοσοφικές θεωρίες της θρησκείας στην οποία ανήκουνε. Δεν είναι λοιπόν άθεοι και αρνητές. Είναι απλώς μια διεθνής οργάνωση με ανθρωπιστικές και σωστές αρ­χές και με αντικειμενικό σκοπό την αλληλοβοήθεια. Το να δέχο­νται μεταξύ τους μέλη που ανήκουν σε οποιαδήποτε θρησκεία, δεν σημαίνει ότι είναι αρνησίθρησκοι.

θα φτάσουμε και στο σημείο που θα μιλήσουμε εκτνέστερα για τους εχθρούς των μασόνων. Κάθε δοξασία έχει και την αντιδοξασία της. Αλλά κακοποιός δράση, ύπουλες και αντικοινωνικές

ενέργειες, προδοσίες και φόνοι, ατιμίες και αντικοινωνική πολιτεία δενν υπάρχουν στη Μασονία.

Έκανα από την αρχή τη δήλωση ότι δεν ανήκω σ' αυτούς και δεν εξεδήλωσα ποτέ μου την πρόθεση ή τη διάθεση να ανήκω. Αλλά  και πάλι το λέω: Άμα γράφεις κάτι πρέπει να το γράφεις αληθινά και όπως είναι… (Αυτό για τους φανατικούς Χριστιανούς επιστολογράφους μου, που με κατακεραυνώνουν με αποσπάσματα από τις Γραφές. Ξέρω τις Γραφές πολύ καλά. Και πιστεύω ότι από τις Γραφές αξίζει μόνο η αλήθεια τους. Τα παραμύθια τους είναι διακοσμητικά σαν το ντεκόρ του 30ού βαθμού μυήσεως της Μασονίας».

(από το βιβλίο Οι Μυστικές εταιρείες)